Wiosna przychodzi powoli. O reportażu „Mogę kochać dalej” Katarzyny Michalak

Reportaż dźwiękowy Kasi Michalak „Mogę kochać dalej” to opowieść, która nie tyle mówi o powrocie do życia, co pozwala go również usłyszeć – krok po kroku, od ciszy po dźwięk budzącej się nadziei. To historia Magdy, kobiety naznaczonej ogromną stratą, ale też obdarzonej niezwykłą siłą, by tę stratę oswoić. Słuchając reportażu, zadawałam sobie pytanie, jak to możliwe, że po śmierci ukochanego człowieka, można żyć dalej? Opowieść dała mi odpowiedź…

Delikatne dźwięki wiosny otuliły mnie spokojem i rozświetliły nastrój – szum wiatru, śpiew ptaków, odległe echo miejskiego życia. Dźwiękowa scenografia stworzyła przestrzeń, w której emocje mogły wybrzmieć bez pośpiechu. Przywołała moment odradzania się świata, który subtelnie koresponduje z wewnętrzną przemianą Magdy. Wiosna nie jest tu tylko porą roku – stała się metaforą powrotu do życia.

Narracja rozwija się niespiesznie, z ogromnym szacunkiem dla doświadczeń bohaterki. Magda mówi spokojnie, czasem z pauzą, która znaczy więcej niż słowa. Jej opowieść to ciche, głębokie świadectwo bólu, który z czasem przekształca się w coś bardziej znośnego, a nawet otwierającego na nowe uczucia. Ta powolność narracji pozwala słuchaczowi naprawdę wejść w jej świat.

Ogromną rolę odgrywa tu sposób prowadzenia rozmowy przez Kasię Michalak. Jej pytania są uważne, nienachalne, trafiają w sedno, ale nigdy nie przekraczają granicy intymności. Słychać w nich autentyczną ciekawość i empatię. Reportażystka nie narzuca interpretacji – raczej towarzyszy, daje przestrzeń, słucha. Ta wrażliwość sprawia, że historia Magdy wybrzmiewa naturalnie, bez patosu, a przez to jeszcze bardziej poruszająco.

Moment przełomowy opowieści – spotkanie dwojga jeszcze obcych sobie ludzi na lubelskim Moście Kultury – nie jest przedstawiony jako nagłe „uzdrowienie”, lecz jako delikatne pęknięcie w murze rozpaczy. To bardzo prawdziwe i wiarygodne. Miłość nie pojawia się tu jako rozwiązanie, ale jako możliwość. Jako coś, co przychodzi cicho, kiedy człowiek jest na to gotowy, nawet jeśli jeszcze o tym nie wie.

„Mogę kochać dalej” to reportaż o dawaniu – obecności, czasu, uczuć, o dawaniu życia dzięki transplantacji organów. Ale przede wszystkim to opowieść o nadziei, która nie krzyczy, lecz szepcze. O tym, że nawet po najgłębszej stracie można odnaleźć drogę do życia – nie takiego jak wcześniej, ale wciąż pełnego sensu.

Zapraszam do słuchania reportażu na stronie Radia Lublin

29.04.2026 Katarzyna Michalak „Mogę kochać dalej”

Joanna Bachura-Wojtasik