Ucho poety. Dlaczego Czechowicz zakochał się w radiu?

Sto lat temu narodziła się polska radiofonia. Nowe medium niemal natychmiast zafascynowało artystów słowa. I to nie tylko dlatego, że ich utwory mogły zabrzmieć w eterze i tym samym trafić błyskawicznie pod strzechy.

14 października w lubelskim Teatrze Starym odbyło się kolejne spotkanie z cyklu „Bitwa o dźwięk”. Tym razem kuratorka cyklu – Kasia Michalak –  nawiązując do okrągłego jubileuszu obecności radiowego medium w Polsce, postanowiła przypomnieć, że już w pierwszych latach jego funkcjonowania okazało się, że materia radiowa – dźwięk – może stać się tworzywem nowych gatunków artystycznych, powstających na zupełnie nowych zasadach. Wśród entuzjastów nowego języka sztuki znalazł się awangardowy poeta Józef Czechowicz (1903-1939). Lubelski literat, po przeprowadzce do Warszawy (1933), zaczął tworzyć słuchowiska dla Polskiego Radia. Jednym z nich był słynny „Poemat o mieście Lublinie”. 

Co przyczyniło się do czechowiczowskiej fascynacji radiem? Jaki wpływ na „dźwiekoczułość” poety mogło mieć jego życie w Lublinie? Dlaczego Czechowicz najpierw musiał „usłyszeć” wiersz, a dopiero później go publikował? Na te i inne pytania starali się odpowiedzieć eksperci: dr Joanna Bachura-Wojtasik, dr hab. Jarosław Cymerman oraz dr hab. Aleksander Wójtowicz. Teksty Józefa Czechowicza – w niecodzienny sposób – czytał Witold Dąbrowski.

Zachęcamy Was do obejrzenia zapisu video tego spotkania, który znajdziecie pod poniższym linkiem: