Warstwa dźwiękowa odgrywa istotną rolę w reportażu. Przez większą część w tle wypowiedzi bohaterów można usłyszeć grę na skrzypcach. Muzyka jednak nie stanowi tylko uzupełnienia wypowiedzi, lecz współtworzy ich znaczenie, dodając patosu poruszanym tematom. Momenty, w których jest słyszany marsz grany przez orkiestrę, są szczególnie wyraziste. Pozwalają lepiej wyobrazić sobie prawdziwe emocje i przeżycia jakie mogli czuć więźniowie. Marsz ma dobitny i wyrazisty charakter, dzięki czemu mocno oddziałuje na słuchacza. Zestawienie muzyki z relacjami bohaterów sprawia, że opisywane doświadczenia nabierają większej siły wyrazu.
W reportażu występuje montaż naprzemienny. Wypowiedzi i losy bohaterów przeplatają się ze sobą, co zapobiega monotonii wypowiedzi i buduje ciekawość słuchacza. Napięcie jest budowane poprzez zmiany tempa narracji, gdzie spokojniejsze fragmenty przeplatają się z bardziej emocjonalnymi i dramatycznymi. Warto zwrócić uwagę na zabiegi kontrastowe dźwięków. Spokojna i poruszająca muzyka została zestawiona z tragizmem obozowych przeżyć. Zabieg ten służył pokazaniu paradoksu między muzyką zwykle kojarzącą się z pięknem, a muzyką w Auschwitz, która służyła za narzędzie terroru i sposób przetrwania.
Istotna jest również praca aktorów głosowych. Anna Seniuk i Przemysław Bluszcz, którzy wcielili się w rolę głównych bohaterów, za pomocą odpowiedniego tempa i intonacji głosu oddają przeżycia i emocje Heleny oraz Józefa. Ciche, zlęknione głosy, które nie chcą wspominać dawnych wydarzeń – dzięki temu odbiorca może nie tylko poznać fakty, ale ma również możliwość lepszego zrozumienia osobistych przeżyć rozmówców. Realizmu dodaje fakt wykorzystania w reportażu archiwalnych wypowiedzi Anny Jachniny i więźnia Auschwitz Leszka Zabielskiego, którzy opowiedzieli o swoich obozowych doświadczeniach. Warstwa dźwiękowa w reportażu nie jest jedynie tłem. Pomaga budować napięcie, wywoływać emocje i podkreśla katastroficzność obozowych przeżyć.
Aleksandra Wilczewska