Dwa kontynenty, ponad 23 tysięcy kilometrów w nogach jednego człowieka, Daniela Korzeniowskiego. Reportaż „Pieszo przez świat” to historia o tym, z czego rodzą się marzenia i jak doprowadzić do ich realizacji.
Historia o tym, że w życiu nie należy odkładać planów na świętego nigdy, lecz warto uruchomić w sobie siłę woli, by spróbować postawić pierwszy krok w kierunku ich realizacji. Daniel, niczym wolterowski Kandyd, wyznaje zasadę, że optymizm jest kluczem do sukcesu. Nie marudzi na trudne warunki na trasie ani nie martwi się niskim budżetem, który musi wystarczyć mu do Singapuru. Idzie, robi swoje, doświadcza i cieszy się chwilą. Towarzyszyłam mu 10 dni, przeszłam obok niego 150 km przez Tanzanię, chciałam poczuć w kościach namiastkę jego przygody.
Czułam zmęczenie po całym dniu wędrówki w słońcu, szłam spać do namiotu bez “prawdziwej kąpieli”. Jadłam ociekające smakiem papaje i oglądałam różowo- pomarańczowe wschody słońca na wzgórzach otoczonych wysokimi słonecznikami. Szłam z nieprzyjemnym uciskiem głodu, bo google maps fałszywie pokazała nam możliwość kupienia jedzenia. Odnotowywałam pogłębiający się każdego dnia w mojej głowie spokój – umysł odpoczywał od codziennych europejskich wyzwań a nogi niosły mnie do przodu. Rozmawialiśmy przy włączonym mikrofonie niemal każdego wieczora. Czasami długo szukaliśmy cichego miejsca bez wszechobecnej w miasteczkach muzyki. Daniel mówił, ja słuchałam. Nagrywaliśmy też w trakcie wędrówki – mikrofon łapał dźwiękowe sceny poszukiwania posiłków, załatwiania noclegu czy smakowania arbuza podczas przerwy, żeby słuchacz mógł poczuć miejsca, smaki i zapachy razem z nami.
Wróciłam do Berlina, odpaliłam komputer i zrzuciłam na dysk naście godzin materiału. Zawsze, kiedy zaczynam pracę, mam wrażenie że pływam w chaosie. Najpierw zalewa mnie
nadmiar nagranych godzin i zdaje mi się, że za nic nie wybiorę z tego esencji. Z każdą godziną pracy jednak materiał się zawężał, wskutek czego powstały zgrabne i spójne historyjki, które ostatecznie połączyły się w całość. Reportaż to sztuka kondensacji i rezygnacji, w której metodą prób i błędów szuka się najlepszego spoiwa i odpowiedniego ułożenia.
Przy reportażu pracowałam z panią Anną Sekudewicz, która w ramach przyznanej mi rok temu nagrody przez fundację Audionomia, została moją mentorką. To był dla mnie zaszczyt,
móc skorzystać z wiedzy i doświadczenia tak wybitnej reportażystki. Przedstawiłam pani Ani wstępny zarys reportażu, rozmawiałyśmy o nim wielokrotnie. W miarę postępów mojej pracy wymieniałyśmy maile z komentarzami: co ulepszyć, co dodać, gdzie odjąć, jakie tło dźwiękowe wybrać. Czułam się zrozumiana, zostałam potraktowana z ogromną życzliwością. Mentorski głos pani Anny wskazywał słabe punkty i uwypuklił mocne strony zgromadzonego przeze mnie materiału.
Dostałam od pani Ani zdanie, które stało się dla mnie kompasem w codziennej pracy reporterskiej: w reportażu najważniejsze jest ułożenie słowa. To była wielka radość, móc pracować z panią Anią i przypatrywać się, jak dzięki swojej wiedzy i talentowi operuje moim materiałem i podsuwa możliwe tropy do uzyskania najlepszego efektu końcowego.
Dziękuję Fundacji Audionomia za możliwość mentoringu. A Wam, czytelnikom tego posta, życzę przygód i wiary, że wszelkie przeszkody które pojawiają się na drodze do nich – powtórzę za bohaterem reportażu – prędzej czy później obracają się na dobre.
Reportaż miał swoją premierę na antenie Radia Katowice, można go posłuchać tutaj:
Marlena Dumin
We inform you that this site uses own, technical and third parties cookies to make sure our web page is user-friendly and to guarantee a high functionality of the webpage. By continuing to browse this website, you declare to accept the use of cookies.
